A Xunta rexeita acoller menores migrantes: medra a crítica por falta de empatía e responsabilidade solidaria

Organizacións humanitarias e parte da sociedade civil denuncian que o Goberno galego actúa con frialdade institucional ante unha realidade de máxima vulnerabilidade.

A negativa da Xunta de Galiza a participar no reparto estatal de menores migrantes non acompañados xerou un forte rexeitamento en diferentes sectores sociais, que consideran que a postura adoptada reflicte unha preocupante falta de empatía e responsabilidade colectiva ante unha crise humanitaria que afecta directamente á infancia.

Nun contexto no que as comunidades autónomas están chamadas a colaborar na redistribución solidaria destes menores, para aliviar a sobrecarga de territorios como Canarias e Ceuta, o Goberno galego anunciou que non apoiará o modelo proposto polo Estado, cualificándoo de “imposición” sen planificación nin financiamento suficiente.

—

Un reparto necesario, unha resposta ríxida

Segundo os cálculos do Ministerio de Infancia e Xuventude, Galiza debería acoller arredor de 300 menores dentro do plan de distribución pactado coas comunidades. Sen embargo, a Xunta denunciou publicamente que non participou na decisión, alegando que o reparto foi presentado directamente no Boletín Oficial do Estado e nos medios antes de abrirse a un debate efectivo.

A posición institucional baséase en que Galiza xa colabora voluntariamente con acollidas, pero que non pode asumir máis menores sen reforzos orzamentarios, alertando de que o seu sistema de protección está “saturado ao 108 % da súa capacidade”.

—

Críticas crecentes pola falta de humanidade

A resposta da Xunta, non obstante, foi cualificada por múltiples voces como insolidaria, carente de sensibilidade e distante dos principios de protección da infancia recoñecidos internacionalmente. As críticas sinalan que a administración galega opta por unha lectura burocrática dun problema esencialmente humano, tratando aos menores como cifras en lugar de como persoas con dereitos.

Na esfera pública e nas redes sociais, medra o malestar ante o uso de expresións institucionais como “crear guettos” ou “imposición do Goberno”, que —lonxe de fomentar unha resposta empática— reforzan estigmas sobre a infancia migrante e alimentan o discurso da exclusión.

—

A infancia como suxeito de dereitos

Diversas fontes lembran que os menores migrantes non acompañados non elixen a súa situación, senón que chegan a España tras travesías perigosas, escapando da pobreza, do conflito ou do abandono. Ao chegar, son recoñecidos legalmente como suxeitos de protección internacional e deben recibir acollida digna, educación, saúde e apoio emocional, como marca tanto a lexislación española como os tratados ratificados polo Estado.

Negarse a participar nun sistema de reparto solidario implica deixar en situación de risco a centos de menores, cuxa tutela segue recaendo sobre sistemas desbordados noutros territorios.

—

Máis alá dos argumentos administrativos

A Xunta sostén que non se trata de falta de vontade senón de falta de medios. Con todo, desde distintos ámbitos insístese en que a solidariedade non é opcional nin condicional, especialmente cando se trata de menores de idade sen acompañamento familiar.

A reticencia a asumir esa responsabilidade é vista por moitos sectores como unha decisión política máis que técnica, e como unha oportunidade perdida para demostrar que Galiza é unha terra aberta, xusta e disposta a acoller a quen máis o precisa.