Sentencia do Tribunal Supremo sobre mirillas con cámara
O Tribunal Supremo, en sentenza do 17 de xullo de 2025, considera que instalar unha mirilla electrónica con cámara na porta dunha vivenda afecta de forma relevante o dereito á intimidade dos veciños se non existen motivos obxectivos de seguridade. O caso analizouse nunha comunidade do barrio madrileño de Aluche, onde as portas de dúas vivendas estaban separadas por apenas 1,5 m.
A parella demandada instalou un dispositivo con sensor de movemento, visión nocturna, conexión wifi e gravación en nube, coa intención de detecta‑los paquetes entregados durante a súa ausencia. Non existían riscos de seguridade —o edificio contaba con conserxería e acceso pechado— polo que a medida foi considerada como “comodidade, non seguridade” .
O Supremo avalou as decisións anteriores do Xulgado de Primeira Instancia nº 14 e da Audiencia Provincial de Madrid, que ordenaron retirar o dispositivo e sancionaron coa pagamento de 300 € a cada membro da parella por intromisión ilegítima na intimidade das persoas.
Análise legal e contexto xurídico
⚖️ Proporcionalidade e dignidade da intimidade
O fallo insístese no control do principio xurídico de proporcionalidade: medidas tecnolóxicas non poden prevalecer sobre dereitos fundamentais de terceiros cando o beneficio é menor e a privacidade resultante vulnerada. Basta o riesgo potencial de captación das imaxes para considerar a intromisión como ilegítima, aínda que non se gravase activamente nada en memoria física.
👥 Distinción con videovixilancia en zonas comúns
Con todo, o Supremo diferencia claramente este caso das cámaras en áreas comúns dun edificio, como vestíbulos ou rellanos. Estas poden ser lexítimas se contan con aprobación da comunidade de propietarios, garantías suficientes de xestión das imaxes e non acceden ao interior das vivendas.
🛡️ Protección de datos e normativa
Segundo foros legais como Reddit ou consultas informais, instalar cámaras en propiedade privada é legal, pero deben cumprirse requisitos: informar aos afectados, rótulos visibles, rexistro ante a AEPD, acceso restrinxido aos datos, destrucción das gravacións en prazo —en xeral un mes— e prohíbese gravar zonas privadas sen consentimento. Apuntar a zonas que non pertencen ao propio domicilio (como o rellano ou porta alheas) está tipificado como vulneración da intimidade segundo LOPDGDD e outras normas .
Privacidade e convivencia: por que é importante este caso?
1. Precedente claro: consolida un límite claro á videovixilancia individual en zonas privadas próximas, mesmo sen gravación directa. A tecnoloxía non debe subordinar á intimidade dos outros.
2. Equilibrio entre comodidade e dereitos: controlar recepción de paquetes non pode sobrepoñerse á dignidade íntima dos veciños.
3. Conciencia comunitaria: invita a promover medidas de seguridade que sexan non intrusivas e consensuadas coa comunidade de propietarios.
4. Protección dos datos persoais: subliña a necesidade de aplicar con rigor as leis de protección de datos mesmo a actuación individual.
O Tribunal Supremo reafirma que o dereito á intimidade está por riba da comodidade tecnolóxica non xustificada. Instalacións como mirillas electrónicas con cámara poden invadir a esfera íntima dos veciños, mesmo sen almacenamento activo, se non existen garantías adecuadas de protección, consentimento e proporcionalidade.
Como sociedade, debemos reflectir sobre o uso destas tecnoloxías: equilibrio entre seguridade e privacidade, respecto mútuo na convivencia e cumprimento estrito da legislación de protección de datos.
