A folla de ruta dunha “alternativa”: cando o PP fai propio o programa de Vox

A disposición de Alberto Núñez Feijóo a gobernar con Vox se as urnas llo impoñen non é unha simple concesión táctica; é a constatación de que o Partido Popular asumiu como propio boa parte do núcleo duro do programa da ultradereita. Esta asunción, lonxe de funcionar como unha “liña vermella” que freie os excesos de Abascal, configúrase como unha folla de ruta que, baixo unha aparente modernidade, propón unha rebaixa fiscal que pon en risco o estado do benestar, unha política de vivenda que privilexia ao propietario fronte ao cidadán que sofre a crise do alugueiro, e unha axenda social que consiste fundamentalmente en recortar dereitos a inmigrantes, mulleres e colectivo LGTBI e en borrar a memoria histórica.

A “Hucha” e o propietario: as caras da política de vivenda do PP

A promesa de Feijóo de facilitar o acceso á vivenda céntrase en medidas como a “Hucha Hogar Joven”, unha dedución do 20 % no IRPF para que os menores de 40 anos aforren a entrada para a compra dun piso, acompañada dun aval estatal pola mesma cantidade aforrada. A esta iniciativa súmanlle a bonificación do imposto de doazóns familiares e a rebaixa do imposto de transmisións patrimoniais (que o PP propón baixar do 10 % ao 4 %). Este paquete de medidas está deseñado para aliviar a situación dunha clase media que ve como o seu “colchón económico” se esgota.

Con todo, a pregunta é obrigada: a quen beneficia realmente este enfoque? As medidas fiscais teñen como obxectivo claro aos aforradores e compradores, nun contexto onde un dos grandes problemas é o prezo do alugueiro. Ao mesmo tempo, o PP impulsa unha lei contra a ocupación que prevé o desaloxo nun prazo máximo de 48 horas. Esta é unha política que, aínda que apelativa para o propietario, non aborda a causa raíz da crise: a falta de oferta de vivenda a prezos asumibles. Pola contra, a solución do PP pasa por rebaixar a carga fiscal e dar facilidades aos promotores —apoiándose na colaboración público-privada e na axilización da licenza— para construír un millón de vivendas nunha lexislatura, confiando na iniciativa privada para resolver un problema que, segundo este artigo defende, require unha intervención pública máis decidida.

A derogación como programa de goberno

Aínda máis reveladora é a axenda de recortes de dereitos que Feijóo asume sen complexos. O líder do PP anunciou a súa intención de derogar a Lei de Memoria Democrática e a Lei Trans, así como de realizar “axustes” na Lei de Educación e na Lei de Eutanasia. Aínda que estes compromisos veñen sostidos desde 2022-2023, seguen formando parte do ideario co que o PP aspira a recuperar o espazo das grandes maiorías absolutas de Aznar e Rajoy, ás que Feijóo apela con frecuencia como referente. É, en definitiva, un programa de retroceso que busca desfacer parte dos avances sociais dos últimos anos.

Este xiro non é casual. O Goberno acusou a Feijóo de “comprar a xenofobia de Vox” co seu plan migratorio, a chamada Declaración de Murcia, baseado nun “visado por puntos”. O documento do PP non fala literalmente de priorizar inmigrantes hispanoamericanos, senón de premiar a “afinidade cultural” e de recompensar os países de orixe que cooperen no control migratorio; foi a interpretación de dirixentes populares como Isabel Díaz Ayuso —coa súa afirmación de que “a inmigración hispana non é inmigración”— a que cargou de contido esa preferencia. Críticas como a de Yolanda Díaz, que cualificou a proposta de “inconstitucional”, ou a do propio Goberno, que lle reprocha branquear o discurso de odio de Vox, evidencian que o PP non se limita a copiar as propostas económicas da ultradereita, senón que asume parte da súa mesma linguaxe na estigmatización do inmigrante, ao vincular a inmigración co delito e cun suposto aumento do custo dos servizos públicos.

Conclusión: o prezo da “alternativa”

Feijóo vende a súa estratexia como a única “alternativa” a un Goberno de Sánchez. Pero a “alternativa” que ofrece é un modelo que prioriza a rebaixa de impostos sobre o investimento en servizos públicos, que defende ao propietario mentres os inquilinos ven como os seus alugueiros se disparan, e que ten como pedra angular a restrición de dereitos. O PP, ao abrazar partes substanciais do programa de Vox, está a dicirlle á cidadanía que a súa resposta á crise non é protexer o estado do benestar nin ofrecer unha saída xusta á crise da vivenda, senón aceptar un discurso de odio e recortes como o prezo a pagar por unha política económica que, supostamente, traerá prosperidade.