🔴 David Draiman: a fenda entre o profeta e o soldado

David Draiman ergueuse como unha voz que canta as feridas para cicatrizalas. Con The Sound of Silence, case nos converteu en cregos dunha fe na resiliencia. Pero o home que nos convidaba á curación é o mesmo que asina proxectís. E aí xorde a fenda: cando o símbolo de unidade se converte en estandarte de guerra, a música xa non é bálsamo, senón bandeira.

Unha espada de dous fíos
Non é novo que os artistas teñan opinións. Pero hai unha liña, delgada e perigosa, entre a opción persoal e a glorificación bélica. Draiman cruzouna cun bolígrafo. Asinar unha bomba que, recordémolo, non ía dirixida contra un obxectivo concreto de Hamas senón que formaba parte dun bombardeo masivo sobre Gaza -tan pouco discriminatorio que segundo informes de medios israelís chegou a matar a varios dos propios presos israelís-, non é un acto de “defensa persoal”. É a celebración dunha violencia real, indiscriminada e con vítimas civís numerosas. É unha iconografía belicista que mata calquera himno de conciliación. O home que nos pedía que non fósemos “immortais” parece agora crer en soluciones finais.

A responsabilidade do icono
A Draiman, como a calquera persoa, asístelle o dereito á súa dor e á súa lealdade. Pero el non é calquera: é un icono global. E cando un icono elixe celebrar a maquinaria de guerra está a enviar unha mensaxe tan potente como calquera dos seus estribillos: a violencia é unha resposta lexítima. É unha lóxica que desmente cada nota de “A Reason to Fight”.

O prezo da incoherencia
O custo desta disonancia é real: públicos divididos, concertos cancelados, un espazo que debería ser de catarse convertido en campo de batalla cultural. A pregunta xa non é se ten dereito a facelo, senón que custo ten para a súa arte. A música de Disturbed pode sobrevivir, pero a súa alma queda marcada. A lealdade non é un cheque en branco para a inconsciencia.

A elección de cada cual
Quizais a verdadeira crise non é de Draiman, senón nosa. Como público, debemos decidir se queremos seguir a un home que nos sinala o camino da curación mentres sinala os obxectivos. A lealdade non debería ser unha renda para a incoherencia. E a arte, cando se bautiza con sangue, perde a súa capacidade de salvar.