Irán: Resistir sen converterse na ameaza que din ser

Os recentes acontecementos en Irán deixan unha pregunta no ar: pode un país soportar un ataque desta magnitude sen converterse realmente no “perigo” do que o acusan? Á vista dos feitos, Irán está a resistir exactamente iso: unha ofensiva planificada que buscaba provocar unha escalada que os seus inimigos levan décadas pintando como inevitable. Polo de agora, non lles está dando esa satisfacción.

O que pasou: unha agresión anunciada

O 28 de febreiro de 2026, forzas estadounidenses e israelís lanzaron unha ofensiva contra Irán. A operación incluíu ataques sobre intereses militares e infraestruturas civís, con vítimas significativas, durante un período no que Irán estaba en negociacións nucleares abertas en Xenebra. Entre os puntos afectados destacaron:

• Instalacións militares e centros de mando, incluíndo líderes e oficiais clave.

• Unha escola primaria de nenas en Minab durante horario lectivo.

• Infraestruturas civís en barrios residenciais.

• Obxectivos relacionados con intereses estadounidenses na rexión.

O ataque foi previamente anunciado por Irán: durante semanas, o país advertira que calquera agresión ao seu territorio ou aos seus intereses xeraría represalias directas contra os bens e infraestruturas involucradas. Non obstante, a ofensiva lanzouse mentres se celebraban conversas diplomáticas, o que deixa claro que a intención era provocar un golpe decisivo, non unha negociación.

O balance provisional das vítimas é elevado, con centos de mortos, incluíndo menores. As cifras exactas seguen en reconto, pero hai consenso en que o ataque causou graves perdas civís e militares. Organismos de dereitos humanos sinalan que ataques deliberados ou desproporcionados contra civís poderían constituír crimes de guerra.

A isto súmase a morte do líder supremo, Ali Khamenei, e de varios oficiais clave. O país activou xa os mecanismos de sucesión previstos, incluso considerando o nomeamento de posibles sucesores dentro da familia e o sistema institucional.

A reacción iraní: medida e calculada

Irán respondeu militarmente, pero de forma contida e dirixida:

• Lanzou mísiles contra obxectivos militares israelís.

• Alcanzou bases estadounidenses en Iraq, Siria e nalgúns países do Golfo.

• Non expandiu o conflito a unha guerra rexional total nin atacou indiscriminadamente zonas civís en Israel ou Estados Unidos.

Esta resposta confirma que Irán respondeu ao ataque, pero sen caer na desmesura que os seus adversarios prevían ou buscaban provocar.

Onde está o “perigo iraní”?

Durante anos presentouse a Irán como unha ameaza nuclear inminente. Segundo a International Atomic Energy Agency, non existen probas públicas de que Irán estea fabricando activamente unha arma nuclear, aínda que se sinala opacidade en certos puntos e enriquecemento avanzado de uranio.

No episodio actual:

• Quen lanzou o primeiro golpe nesta fase foron Estados Unidos e Israel.

• Irán xa advertira que calquera agresión xeraríalle represalias.

• A súa resposta militar foi calculada, non descontrolada.

• As vítimas civís en Minab e noutras localizacións son resultado da ofensiva externa, non dunha agresión iniciada polo propio Irán.

Unidade na adversidade

A morte de Khamenei e de varios mandos podería ter desestabilizado o país. As primeiras reaccións amosan:

• Mobilización pública e apoio ao liderado institucional.

• Activación ordenada dos mecanismos de sucesión.

• Mantemento da cohesión interna fronte ao ataque externo.

As agresións externas, en vez de debilitar o réxime, reforzan a idea de resistencia necesaria e evidencian que o perigo real provén das bombas que caen sobre civís, e non dunha ameaza inventada por aqueles que iniciaron o ataque.

A gran lección

Se Irán quixese ser realmente o “monstro” que lle pintan, xa tería respondido de forma indiscriminada: atacando civís israelís ou estadounidenses sen cálculo. Non o fixo.

A súa acción foi firme, pero medida: atacou aqueles que participaron na agresión, protexeu os civís dentro das súas posibilidades e non perdeu a cabeza. Non lles deu razón aos que buscaban provocar unha escalada total.

O futuro de Oriente Medio dependerá do que faga Irán nos próximos días, pero tamén das decisións de quen lanzou a ofensiva. A diferenza entre defenderse e ameazar é crucial e visible: hoxe, as nenas mortas en Minab e os civís caídos non son vítimas dunha “ameaza iraní”, senón dunha agresión externa consciente e planificada.