A SOMBRA DO DELEGADO DO GOBERNO NO CONFLITO DO TRANSPORTE.

O conflito no transporte de viaxeiras por estrada na provincia da Coruña está a deixar máis preguntas abertas que respostas trala suspensión temporal da folga indefinida que comezou o pasado 11 de febreiro de 2026. O que chama a atención non é só a duración e a intensidade das mobilizacións — nin as demandas, xustificadas, de actualización de convenios e melloras salariais — senón a coincidencia temporal entre a retirada explícita do apoio de UGT á folga e a intensificación dos controis policiais sobre a protesta nos días inmediatamente anteriores á súa suspensión.

A complexa situación que viviu o sector foi moito máis que unha simple negociación laboral. A CIG, sindicato maioritario no sector do transporte metropolitano, decidiu manter a convocatoria ante o rexeitamento nun referendo á proposta de preacordo negociada entre a patronal e UGT e, parcialmente, con CCOO. Ese rexeitamento e a posterior división sindical marcaron a última fase das mobilizacións.

Nun clima de tensión, foron os dous últimos días de folga (antes da suspensión decidida en asemblea) os que estiveron acompañados dunha presenza policial máis visible e de actuacións que desde a CIG foron cualificadas como “excesivas” para tratar de conter a protesta e os piquetes informativos. Rexistráronse cargas policiais con uso de porras contra os piquetes, dificultándolles exercer as súas funcións informativas, e mesmo un membro da dirección da CIG foi detido e trasladado a comisaría sen xustificación aparente.

Neste contexto, un dato obxectivo introduce unha sombra de dúbida sobre a neutralidade da resposta institucional: o delegado do Goberno en Galicia, Pedro Blanco Lobeiras, é avogado e estivo vinculado profesionalmente a UGT durante máis de tres décadas. Segundo fontes oficiais e hemerográficas, Blanco exerceu como coordinador dos servizos xurídicos de UGT Galicia desde 1992 ata o seu nomeamento como delegado do Goberno en xuño de 2023. Esta longa traxectoria como asesor xurídico do sindicato, que se difundiu amplamente no momento do seu nomeamento, non implica, por suposto, unha actuación parcial. Porén, é un feito obxectivo que inevitabelmente condiciona a percepción pública cando o conflito laboral enfronta a UGT, o seu sindicato de orixe, cunha central sindical rival como a CIG, e cando as denuncias de actuación policial se intensifican precisamente tras o desmarque de UGT. A coincidencia, xa que logo, non é só temporal entre a retirada de UGT e a maior dureza policial, senón tamén entre a máxima autoridade do Estado en Galiza e unha das partes en conflito.

Unha reflexión sobre as prioridades e os roles

Nunha democracia madura, as protestas laborais son un instrumento lexítimo para defender dereitos: a mobilización e a folga non só están recoñecidas pola lexislación española, senón que forman parte da historia recente de melloras sociais. Porén, cando a folga coincide coas diferenzas sindicais — e coa retirada de apoio dunha organización relevante — é lóxico que xurdan dúbidas sobre se todas as actuacións dos corpos de seguridade do Estado teñen un obxectivo estritamente técnico ou se, nalgúns casos, se producen respostas que van máis alá dese marco neutro. Máis aínda cando a persoa que ocupa a máis alta representación do Goberno central na comunidade autónoma mantivo un vínculo profesional de 31 anos cun dos actores do conflito.

A percepción pública pode verse afectada cando a resposta policial parece intensificarse precisamente no momento en que a unidade sindical se rompe e a folga entra nunha fase crítica. Isto non significa necesariamente que exista unha intención deliberada de favorecer a unha parte, pero si alerta sobre como a coordinación entre forzas políticas, órganos de mediación e representación sindical debe ser transparente e respectuosa co dereito á protesta. A traxectoria persoal do delegado do Goberno, sendo pública e lexítima, debería ir acompañada dunha conduta institucional que disipe calquera aparencia de conflito de intereses.

Os corenta e cinco graos da realidade

O caso da Coruña é un exemplo de como as dinámicas internas dun conflito (diferentes estratexias sindicais, división de apoios, negociacións coa patronal) poden influír na percepción pública sobre a intervención das institucións. Independentemente de quen teña a razón na negociación, a sensación de que a política — e mesmo a aparencia de parcialidade — pode influír nas respostas do Estado debe abordarse coa máxima claridade e responsabilidade democrática.

Porque, ao final, non se trata só de quen leva a razón nunha mesa de negociación, senón da confianza da cidadanía nas institucións que, en teoría, están chamadas a arbitrar con imparcialidade. Se ese senso de imparcialidade se perde — ou parece perderse — en momentos críticos como unha folga indefinida con alta participación, a propia lexitimidade do sistema democrático vese cuestionada.