Sirat: Trance no deserto
Sirât é un filme franco-galego de 2025 dirixido por Óliver Laxe. A historia segue a Luis (interpretado por Sergi López) e o seu fillo Esteban (Bruno Núñez), que viaxan a Marrocos para buscar á súa filla e irmá, Mar, que desapareceu nunha festa rave no deserto. Empurrados pola esperanza de atopalá, únense a un grupo de ravers que se dirixe cara á que se di que será a última festa no deserto.
O título “Sirât” fai referencia á ponte mitolóxica na tradición islámica que, máis delgada ca un cabelo e máis afiada ca unha espada, conecta o paraíso co inferno. Este concepto reflexa a natureza do viaxe dos personaxes, que oscila entre a esperanza e a desesperación.
🗺️ Localizacións da Rodaxe
A produción levouse a cabo en maio e xuño de 2024 nas seguintes localizacións:
España: En Teruel (na Rambla de Barrachina) e en Zaragoza. Para algunhas escenas, o equipo organizou unha rave real e legal en Teruel, á que acudiron entre 1.500 e 2.000 persoas.
Marruecos: No sur do país, nas montañas do Atlas.
Un detalle técnico salientable é que a película foi rodada en película Super 16 mm, o que lle outorga unha textura visual única.
⭐ Recoñecementos e Puntuacións
Sirât tivo un recoñecemento inmediato na escena internacional. Estreouse no Festival Internacional de Cine de Cannes de 2025, onde gañou o Premio do Xurado e outros dous galardóns: o Premio Cannes Soundtrack para a banda sonora de Kangding Ray e o Palm Dog (un premio con sentido do humor) para as cans da película, Pipa e Lupita. Ademais, foi escollida como a candidata de España para o Óscar ó mellor filme internacional na 98ª edición dos premios.
En canto ás puntuacións nas webs de cine, podes consultar estas valoracións:
Fonte Puntuación / Recoñecemento
Rotten Tomatoes 100% (crítica)
Metacritic 82/100 (crítica)
IMDb 6.5/10 (usuarios)
💡 Unha Experiencia Desconcertante
A película foi descrita como unha experiencia sensorial intensa e “desconcertante”, xa que comeza cunha premisa narrativa aparentemente simple —a busca dunha persoa— e gradualmente se transforma nunha odisea existencial e alegórica. A crítica sinala que o filme é un “exercicio de hipnose” que combina unha fotografía lírica cunha banda sonora techno para crear un estado de trance, culminando en xiros argumentais brutais e inesperados que deixan ao espectador “conmocionado” e “sen palabras”. Esta abordaxe provoca reaccións moi divididas entre o público, sendo unha película admirada pola crítica pero que pode resultar desafante para algúns espectadores.
