O TSXG e a desnaturalización do conflito colectivo: Unha sentenza que desprotexe aos traballadores

A recente sentenza do Tribunal Supremo que anula o auto do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) no caso do Consorcio Galego de Servizos de Igualdade e Benestar non é só unha corrección xurídica; é un bochornoso recordo da desconexión da nosa xurisdición social coa realidade dos traballadores.

O TSXG, ao declarar a inadecuación do procedemento de conflito colectivo, optou por un formalismo estéril que esvaece a propia razón de ser desta vía xudicial: protexer intereses xerais dun colectivo ante prácticas empresariais abusivas. A súa lógica, baseada en que era necesario analizar cada caso individual, é unha cortina de fume. Acaso non é xustamente cando un patrón impón unha práctica de forma xeneralizada cando máis sentido ten un conflito colectivo? O que o TSXG fixo foi levantar unha barreira artificial, dificultando o acceso á xustiza e obrigando a unha multitude de procesos individuais, máis custosos e lentos, debilitando así a capacidade negociadora dos sindicatos.

Esta decisión non é un illado. Reflicte unha tendencia preocupante a restrinxir as ferramentas de defensa colectiva, desvirtuándoas baixo un prisma de hiper-tecnicismo que ignora a esencia do conflito laboral. Fronte a unha vulneración clara dun acordo colectivo –a conversión en habitual dunha tarefa que debería ser puntual–, o TSXG escolleu a vía máis cómoda: a da non intervención.

Hoxe, o Tribunal Supremo devólvelle a cordura ao proceso. Pero o dano xa está feito. A sentenza do TSXG enviou unha mensaxe perversa ás empresas: é posible eludir a xustiza colectiva baixo argumentos formais. E outra, aínda máis grave, aos traballadores: a xustiza, ás veces, prefire as formas ao fondo. É hora de que os nosos tribunais superiores de xustiza estean á altura das necesidades sociais ás que serven, e non das elucubracións xurídicas máis apartadas da realidade.