Asasinato de políticos civís: Israel comete outro crime de guerra en Iemen

O ataque israelí do pasado 30 de agosto de 2025 en Saná, capital de Iemen, que resultou na morte do primeiro ministro hutí Ahmed al-Rahawi e varios ministros máis, non é un dano colateral nin unha acción de defensa lexítima. É un crime de guerra calculado, dirixido contra líderes políticos nun contexto civil. Israel xustifica o ataque como un golpe contra un “obxectivo militar”, mais esa xustificación non resiste á análise xurídica internacional: al-Rahawi non era combatente nin tiña mando militar directo. Este tipo de accións abren a porta a unha perigosa normalización do asasinato de figuras políticas baixo pretextos de seguridade.

1. O contexto do ataque: reunión de goberno, non un obxectivo militar
Segundo fontes internacionais, o ataque produciuse durante un taller de avaliación do goberno hutí, non nun centro de mando militar. As vítimas incluían:

O primeiro ministro Ahmed al-Rahawi, figura tecnócrata e simbólica, sen papel directo na dirección militar.
Varios ministros civís (Asuntos Exteriores, Xustiza, Mocidade e Deportes, Asuntos Sociais).
O Dereito Internacional Humanitario (DIH) establece a obriga de distinguir entre obxectivos militares e civís. Atacar expresamente a líderes políticos en contexto civil constitúe unha violación clara deste principio.

2. A estratexia de Israel: asasinatos selectivos como política de Estado
Israel leva décadas practicando asasinatos selectivos contra dirixentes de Hamas, Hezbollah e agora Hutíes. Netanyahu chegou a xustificalo publicamente con referencias relixiosas: “Quen veña a matarte, levántate e mátalo primeiro”. Mais o DIH é claro: só quen participe directamente nas hostilidades pode ser considerado obxectivo militar. Un primeiro ministro con funcións civís non cumpre esa condición.

Este ataque marca unha escalada perigosa: é a primeira vez que Israel elimina figuras gobernamentais tan destacadas dos Hutíes, ampliando a fronte de vulneración do dereito internacional e da estabilidade rexional.

3. A falacia da autodefensa: o que fixeron (e non fixeron) os Hutíes
Israel xustifica o ataque en nome da “autodefensa”, sinalando os ataques hutíes con mísiles e drons contra Israel e a navegación no Mar Vermello. Pero hai dúas precisións cruciais:

Eses ataques non se dirixiron a políticos nin civís israelís como obxectivos selectivos.
A lóxica da autodefensa non se sostén cando se aplica contra un primeiro ministro tecnócrata, nun contexto civil e sen mando militar.

4. Gaza e Iemen: dúas escalas, o mesmo patrón
Os casos de Gaza e Iemen non son equivalentes en número de vítimas, pero si comparten un patrón: Israel desfigura os límites do DIH para xustificar ataques contra obxectivos civís.

En Gaza, máis de 60.000 palestinos foron mortos segundo a ONU e organizacións internacionais, nunha campaña que moitos organismos consideran posibelmente un xenocidio.
En Iemen, Israel inaugura a práctica de eliminar membros dun goberno civil baixo o pretexto de autodefensa.
O común denominador é a erosión do dereito internacional e a instauración dunha perigosa dobre moral: o que Israel condena noutros, permíteo para si.

5. O precedente global: un mundo sen límites
Se a comunidade internacional acepta que Israel poida matar líderes civís alegando a súa pertenza a un goberno hostil, entón calquera Estado podería aplicar a mesma lóxica: ministros, deputados ou presidentes converteríanse en “obxectivos militares” só por dirixir un país en conflito. O risco de que esta práctica se normalize é unha ameaza á orde internacional construída tras a Segunda Guerra Mundial.

6. O silencio cómplice da comunidade internacional
A reacción internacional foi tímida: declaracións de “preocupación” mais sen condena firme. A ONU e actores que deberían garantir o cumprimento do DIH limítanse a xestos retóricos. A selectividade é evidente: cando se trata doutros actores, as condenas son inmediatas; cando se trata de Israel, invócase a lexítima defensa.

🔴 O silencio é complicidade: permitir a impunidade de Israel erosiona o dereito internacional e avala a espiral de violencia.

O asasinato de Ahmed al-Rahawi e doutros ministros hutíes non foi un “dano colateral” nin unha acción de autodefensa lexítima. Foi un crime de guerra deliberado, violando a distinción fundamental entre civís e combatentes. As cifras de Gaza e o precedente en Iemen mostran un mesmo patrón: Israel actúa fóra do dereito internacional e a comunidade internacional permítelle facelo.

Se non se poñen límites, a mensaxe será devastadora: ningún líder político estará a salvo, e o dereito internacional converterase nunha mera ferramenta retórica.