Hoxe non é o día da muller
O 8 de marzo corre o risco de deixar de ser o que foi: o Día Internacional da Muller Traballadora. Non un día de celebración xenérica, senón unha data nacida da loita obreira e sindical, da denuncia da explotación laboral e da desigualdade estrutural.
A orixe que se esquece
O 8 de marzo ten raíces concretas: folgas, manifestacións, mulleres que arriscaron o emprego e a liberdade por dereitos laborais básicos. Esa orixe de clase é inseparable do seu significado. Cando se fala de “día da muller” a secas, non só se simplifica: elíminase o suxeito político orixinal, a muller traballadora, e con ela a crítica ao sistema que a explota.
A transformación do discurso
O que observamos é un cambio progresivo na narrativa. O discurso institucional e mediático buscan:
- Trasladar o foco desde a denuncia da desigualdade cara ao recoñecemento de “logros” individuais
- Substituír a crítica estrutural por mensaxes de empoderamiento persoal
- Converter un día de protesta obreira nunha celebración de consumo e visibilidade
A despolitización como efecto
Cando as empresas visten de morado, cando os medios destacan mulleres “exitosas” como modelos, cando o discurso oficial fala de “igualdade alcanzada”, o que se neutraliza non é só o feminismo: é a conciencia de clase. Non é casualidade que sexan precisamente as institucións e as empresas —os mesmos axentes que perpetúan a brecha salarial, a precarización e a externalización do traballo de coidados— os que lideren a celebración.
O que se perde
Mentres o discurso institucional nos convida a celebrar, deixamos de preguntar por que aínda necesitamos este día. Deixamos de visibilizar a brecha salarial, a precarización, o traballo de coidados non remunerado, a sobrerepresentación das mulleres na economía informal. A celebración pode ser a forma máis efectiva de silenciar a loita.
O risco é que o 8 de marzo se converta nunha data baleira: sen clase, sen conflito, sen reivindicación.
