El Jincho: a incoherencia feita rapero
De símbolo do barrio obreiro a voceiro improvisado da extrema dereita
Orixe e discurso inicial
Nacido en 1991 no barrio madrileño de Orcasitas, El Jincho —de nome José, sen apelido público— medrou na rúa, entre a pobreza, a exclusión social e a delincuencia. El mesmo presumiu de ser okupa, ex-preso e fillo da marxe. A súa música sempre se presentou como testemuña da realidade dos barrios esquecidos, dende a linguaxe da rúa e coa estética da supervivencia urbana.
Durante anos, El Jincho foi considerado un referente para a mocidade racializada, migrante ou empobrecida, especialmente nas periferias urbanas.
A súa viraxe ideolóxica: incoherencia ou oportunismo?
En 2024, sorprendeu cun xiro abrupto: declarou publicamente o seu apoio a Vox, un partido que, entre outras cousas:
Criminaliza a ocupación de vivendas (que el practicou).
Culpa á inmigración da delincuencia.
Defende políticas que atacan directamente os dereitos da clase obreira (da que di formar parte).
❝ Antes era okupa, agora votaría a Vox. ❞
— El Jincho, Podcast Worldcast
Esta afirmación non é só incoherente, é un insulto á súa propia historia e aos milleiros de persoas que se viron reflectidas nela.
A súa defensa de Vox non é só contraditoria: é perigosa, porque lexitima un discurso clasista, racista e autoritario desde a boca de alguén que, até hai pouco, simbolizaba todo o contrario.
A crítica da escena
Raperos como Foyone ou Natos y Waor non tardaron en marcar distancia, mentres que nas redes sociais o linchamento foi case unánime.
El Jincho respostou coa clásica desculpa do “non son nin de esquerdas nin de dereitas”, un xeito cómodo de lavarse as mans ideoloxicamente mentres se flirtea coa ultradereita.
Pero aquí non hai neutralidade posible: apoia ou non apoia quen te nega dereitos?
No seu caso, si.
Un fenómeno que non é único, pero si grave
El Jincho representa algo máis que unha contradición persoal: é un reflexo da despolitización dun sector da mocidade, que confunde discurso duro coa verdade, orde coa xustiza, e represores con salvadores.
Pero a súa figura ten responsabilidade: ten voz, ten influencia, e cada palabra súa ten consecuencias. E cando un referente popular defende ideas que van contra os seus propios, é preciso dicilo claro: está traizoando a súa xente.
Ser do barrio non basta
O barrio non é só unha estética ou un relato de superación. É unha identidade colectiva, feita de loitas, de solidariedade e de resistencia. El Jincho está a utilizar esa identidade para facer propaganda dun proxecto político que a quere destruír.
Ser do barrio e apoiar Vox non é rebeldía, é ignorancia ou traizón. E a historia, tarde ou cedo, pon a cada quen no seu lugar.
