A Vuelta detida e a responsabilidade dos que pedían «non politizar»
A Vuelta a España interrompeuse repetidamente nas últimas xornadas porque cidadáns cansos decidiron facer visible a súa indignación por unha guerra que está a provocar miles de mortos. Eses cortes e neutralizacións —etapas rematadas a 8 km ou 3 km, e hoxe mesmo unha etapa que foi concluída a máis de 50 km do final— son síntoma, non causa. O que os medios e certas figuras públicas deben escrutar é por que se chegou a iso.
Hai unha cuestión de coherencia que moitos preferiron ignorar. Tras a invasión de Ucraína, o deporte internacional aplicou sancións claras: Rusia foi excluída de competicións. Hoxe, moitos cidadáns esixen un trato similar respecto a representacións vinculadas ao Estado israelí en determinados eventos, motivados pola magnitude das vítimas en Gaza. En lugar de analizar esa reclamación ou cuestionar por que esa representación participa —e por que federacións e organizacións presionan para que o fagan—, abondou apelaren ao mantra de que «o deporte non é o lugar». Ese dobre estándar fomenta a percepción de impunidade e alimenta a cólera que acaba expresándose nas carreiras.
Figuras con voz pública —ex‑ciclistas, presentadores e xornalistas deportivos— teñen responsabilidade. Ao pedir que non se politice a Vuelta sen sinalar a incoherencia de permitir participacións que outras veces foron sancionadas, contribúen a desviar a atención e a encender a indignación. A neutralidade imprecisa que non examina contradicións convértese en complicidade.
Se os medios queren evitar que o ciclismo se converta nun foco de confrontación, deben cuestionar as decisións das federacións e expoñer por que existe esa demanda social de coherencia. Non é a estrada a que se rompe; é a falta de coraxe informativa a que leva a cidadáns fartos a convertir as rutas nun espazo para reclamar respostas que as institucións rexeitaron dar.
