IV Convenio Colectivo Estatal de Producción Audiovisual: Un Acordo que Deixa Dúbidas

O IV Convenio Colectivo Estatal de Producción Audiovisual establece un acordo entre os sindicatos CCOO, UGT, CSIF e CGT e a patronal do sector audiovisual que, aínda que inclúe aumentos salariais e outras medidas, non parece solucionar os principais problemas de precariedade que afectan aos traballadores do sector.

Incrementos Salariais: Unha Subida Insuficiente

O acordo establece un incremento salarial do 2,2% para agosto de 2025 e outro 2,2% en xaneiro de 2026. Se ben este aumento pode parecer unha mellora, a inflación interanual actual, que se sitúa arredor do 2,3%, implica que a suba salarial quedará por baixo do aumento dos prezos. Isto quere dicir que, a pesar de que os traballadores recibirán un incremento nominal nos seus salarios, o poder adquisitivo real seguirá sendo similar ao actual, sen mellorar a súa capacidade de compra.

A realidade é que, nun contexto de prezos crecentes, a medida non só non consegue igualar a inflación, senón que tampouco aporta un avance real para os traballadores. A precariedade do sector audiovisual, caracterizado por contratos temporais e inestabilidade, sigue sendo unha cuestión central que non se aborda de forma directa neste acordo.

Reclasificación Profesional: Un Compromiso Sen Garantías

Outra das medidas do acordo é a reclasificación profesional, un proceso que debe ser acordado antes de xaneiro de 2026. Esta medida implica a revisión das categorías profesionais do sector, co fin de mellorar a adecuación entre as funcións desempeñadas e as categorías laborais. Non obstante, a reclasificación é un compromiso aberto, sen garantía de que se producirá un cambio real e inmediato nas condicións laborais de todos os traballadores. A decisión de que se aplique unha mellora salarial derivada da reclasificación queda nas mans das futuras negociacións, e podería afectar só a un número reducido de postos.

Este aspecto do acordo deixa moitas incógnitas sobre a súa implementación real e se finalmente resultará en melloras para os profesionais máis afectados pola precariedade.

Un Acordo que Non Resolve os Problemas Estruturais

O acordo, ao quedar por baixo da inflación e depender dun proceso de reclasificación profesional que non ofrece garantías de melloras inmediatas, non parece ser suficiente para resolver os problemas estruturais de precariedade que sofre o sector audiovisual. A conxelación salarial que se estaba a vivir antes de asinar o acordo podía ter sido prolongada, pero este novo pacto tampouco resolve as dificultades que moitos traballadores seguen afrontando: condicións de traballo inestables, salarios baixos e falta de seguridade no emprego.

Moitos profesionais do sector poderían percibir que este acordo non é un verdadeiro avance para mellorar as súas condicións laborais. Se ben a firma do pacto pode ser vista como un intento de atopar solucións dentro dun sector altamente fragmentado e con múltiples dificultades, os incrementos salariais e a incerteza sobre a reclasificación deixan un sabor amargo para aqueles que esperaban melloras máis substanciais.

O IV Convenio Colectivo Estatal de Producción Audiovisual pode considerarse un paso na negociación das condicións laborais dun sector que sofre de precariedade, pero non resolve os problemas principais. A subida salarial está por debaixo da inflación, e a reclasificación profesional, aínda que é un compromiso, non garante melloras concretas para todos os traballadores. Así, o acordo deixa a sensación de que a solución ás dificultades estruturais do sector está lonxe de alcanzarse, e as expectativas de mellora son moderada