A Controversia do Personal Subrogado

A cuestión do persoal subrogado e a súa calificación xurídica volve ser un tema candente no ámbito das relacións laborais, especialmente á luz da recente sentenza do Tribunal Supremo do 16 de xaneiro de 2025. Esta sentenza, que se centra na interpretación da Directiva 2001/23, suscita importantes reflexións sobre a protección dos dereitos laborais e a estabilidade no emprego, así como sobre a compatibilidade entre a normativa nacional e a europea.

1. Contexto Xurídico: A Directiva 2001/23 e a Doutrina Correia Moreira

A Directiva 2001/23 da Unión Europea establece que, en caso de transmisión de empresas, os dereitos e obrigas derivados dos contratos de traballo deben ser transferidos ao cesionario sen que se alteren as condicións laborais dos traballadores. Esta norma busca protexer aos empregados de situacións desfavorables que poidan xurdir como consecuencia de cambios na titularidade da empresa.

A doutrina Correia Moreira, derivada da sentenza do Tribunal de Xustiza da Unión Europea (TJUE) do 13 de xuño de 2019, reafirma esta protección, subliñando que calquera normativa nacional que impida esta continuidade ou que impón novos requisitos para a adquisición de dereitos laborais é contraria á Directiva. A sentenza do Tribunal Supremo do 28 de xaneiro de 2022, que adoptou unha solución “salomónica”, clasificou o persoal subrogado como “fixo condicionado”, pero esta interpretación non resolve as contradicións existentes.

2. A Sentenza do Tribunal Supremo do 16 de Xaneiro de 2025

A sentenza máis recente do Tribunal Supremo, que califica ao persoal subrogado como “persoal a extinguir”, suscita serias preocupacións. A Sala 3ª argumenta que esta clasificación non implica a adquisición da condición de empregado público, o que contradí a esencia da Directiva 2001/23. A decisión de considerar a este persoal como “a extinguir” implica que, para adquirir a condición de persoal estatutario, deberán superar procesos selectivos, o que introduce un novo vínculo laboral que non existía anteriormente.

3. O Caso do Departamento de Saúde de La Ribera

O Decreto 22/2018, que establece a subrogación do persoal no ámbito da sanidade pública en Valencia, é un exemplo claro das tensións entre a normativa nacional e a europea. Este decreto prevé que a Generalidade Valenciana se subrogue nos contratos de traballo, tanto temporais como indefinidos, sen alterar as condicións laborais. Non obstante, a Sala 3ª do Tribunal Supremo argumenta que a subrogación non altera as condicións laborais, o que é cuestionable.

A afirmación de que non se producen cambios nas condicións laborais é refutada pola imposición de novos requisitos para a adquisición da condición de persoal estatutario. A necesidade de superar un proceso selectivo para acceder a esta condición é, sen dúbida, un cambio significativo que vulnera os principios establecidos pola Directiva 2001/23. A sentenza suxire que a subrogación non garante a continuidade dos dereitos laborais, o que pode levar a unha situación de precariedade para os traballadores afectados.

4. Valoración Crítica: A Incerteza e a Precariedade Laboral

A situación actual do persoal subrogado é insostible. A creación da figura do “persoal a extinguir” non só confunde a natureza xurídica das relacións laborais, senón que tamén perpetúa a incerteza e a precariedade. A falta de harmonización entre as diferentes interpretacións xurídicas e a resistencia a aceptar a fijeza dos contratos laborais son sinais de que o sistema necesita unha revisión profunda.

A dualidade de criterios entre as distintas salas do Tribunal Supremo non é un bo augurio para a estabilidade das relacións laborais. A protección dos dereitos dos traballadores debe ser prioritaria, e a interpretación das normativas debe estar orientada a garantir a continuidade e a seguridade no emprego. A falta de coherencia nas decisións xudiciais pode levar a un aumento da inseguridade laboral e a un deterioro das condicións de traballo.