![\"\"](\"https:\/\/galiza.hopto.org\/fiosdenovas\/wp-content\/uploads\/2026\/04\/671711937_27639140899019776_1388727576222450674_n-300x200.jpg\")
Existe un relato c\u00f3modo sobre a xustiza: que \u00e9 cega, imparcial, que trata a todos por igual diante da lei. Un relato que se desfai en canto un olla de preto como funciona na pr\u00e1ctica coti\u00e1. Non como teor\u00eda xur\u00eddica, sen\u00f3n como experiencia vivida pola xente de a p\u00e9.<\/p>\n
Aconteceu hai pouco. Unha persoa acode a un sindicato buscando orientaci\u00f3n. Entraron na s\u00faa casa e roub\u00e1ronlle dous mil euros. Presentou a denuncia. A polic\u00eda recolleuna. E informouna, con toda a naturalidade, de que probablemente non ter\u00eda recorrido: sen indicios, sen c\u00e1maras, sen probas. Caso pechado antes de abrirse. A m\u00e1quina xudicial non se moveu. Ningunha dilixencia. Ningunha investigaci\u00f3n. Nin un s\u00f3 anel da cadea policial ou xudicial se activou para atopar ao responsable dun delito que lle custou a esa persoa, posiblemente, varios meses de esforzo e aforro.<\/p>\n
Ao mesmo tempo, diante dun establecemento dunha grande superficie, durante unha protesta, algu\u00e9n encendeu unha bengala. As paredes da empresa manch\u00e1ronse. Os danos, se os houbo, non superan os dous mil euros \u2014a mesma cantidade que lle roubaron \u00e1 outra persoa, aquela cuxa denuncia non ti\u00f1a recorrido\u2014. Pero neste caso, a resposta do Estado foi completamente diferente: a Garda Civil comezou a chamar a sindicalistas, o xulgado citou persoas, p\u00faxose en marcha todo un aparello investigador para identificar a quen prendeu esa bengala.<\/p>\n
A pregunta \u00e9 inevit\u00e1bel: por que?<\/p>\n
A resposta non est\u00e1 na gravidade obxectiva dos feitos. Dous mil euros \u00e9 dous mil euros, sexa quen sexa a v\u00edtima. Est\u00e1 noutra cousa: en quen ten capacidade de reclamar, de presionar, de facer que o sistema se mova. Mercadona ten departamento xur\u00eddico. Ten recursos para personarse como acusaci\u00f3n. Ten capacidade de facer ru\u00eddo institucional. A persoa \u00e1 que lle entraron na casa non ten nada diso, e menos a\u00ednda despois de que lla valeiraran.<\/p>\n
Formalmente, ambas te\u00f1en acceso \u00e1 xustiza. Presentaron ou puideron presentar as s\u00faas denuncias. Ningu\u00e9n as botou da comisar\u00eda. Pero o acceso formal non equivale a igualdade real. A xustiza non funciona en abstracto: funciona con recursos humanos limitados, con criterios de priorizaci\u00f3n impl\u00edcitos, con sensibilidades institucionais que responden \u2014non sempre conscientemente\u2014 ao peso social e econ\u00f3mico de quen est\u00e1 ao outro lado do mostrador.<\/p>\n
Isto non \u00e9 un accidente nin unha casualidade. \u00c9 unha consecuencia l\u00f3xica dun sistema que, malia proclamar a igualdade, non a garante de facto para quen non ten medios. A asistencia xur\u00eddica gratu\u00edta existe, pero \u00e9 insuficiente e sobrecarregada. Os mecanismos para que unha persoa sen recursos poida exercer realmente a acusaci\u00f3n particular son engorrosos e pouco accesibles. E mentres tanto, as empresas con capacidade econ\u00f3mica contan con equipos especializados que co\u00f1ecen os resortes do sistema e saben accionalo.<\/p>\n
Non se trata aqu\u00ed de cuestionar a investigaci\u00f3n duns pos\u00edbeis danos a unha empresa, nin de reivindicar a impunidade por calquera acto. Tr\u00e1tase de sinalar a asimetr\u00eda: cando o poder econ\u00f3mico \u00e9 v\u00edtima, a xustiza esperta. Cando a v\u00edtima \u00e9 an\u00f3nima e sen recursos, a xustiza bosteza.<\/p>\n
Unha democracia que se tome en serio a si mesma non pode conformarse con garantir o acceso formal \u00e1 xustiza. Ten a obriga de garantir que ese acceso sexa efectivo e equitativo. Mentres esa brecha exista, o dereito \u00e1 tutela xudicial efectiva ser\u00e1, para moita xente, pouco m\u00e1is ca un artigo nunha constituci\u00f3n que nunca chegou a co\u00f1ecer.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Existe un relato c\u00f3modo sobre a xustiza: que \u00e9 cega, imparcial, que trata a todos por igual diante da lei. Un relato que se desfai en canto un olla de preto como funciona na...<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1605,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1604","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"yoast_head":"\n