Hai imaxes que simbolizan a desfeita moral do noso tempo. Unha delas \u00e9 a dunha muller de avanzada idade, sobrevivente do Holocausto, sendo expulsada do Museo Reina Sof\u00eda en Madrid mentres varias persoas a insulta cham\u00e1ndolle “asesina de nenos”. O seu crime: levar unha bandeira de Israel e un colar coa estrela de David.<\/p>\n
O suceso \u00e9 complexo e obriga a facer distinci\u00f3ns que moitas veces se omiten de forma interesada: non \u00e9 o mesmo criticar ao sionismo como ideolox\u00eda pol\u00edtica que odiar aos xudeus por seren xudeus. Non \u00e9 o mesmo ser antisionista que ser antisemita.<\/p>\n
Dito isto, o que ocorreu en Madrid non pode entenderse sen analizar o contexto que o fixo posible. E ese contexto ten un nome: a responsabilidade pol\u00edtica do pobo israel\u00ed.<\/p>\n
A muller non era o Estado, pero o Estado act\u00faa no seu nome<\/p>\n
A supervivente do museo non era Benjamin Netanyahu. Non era un ministro do Likud. Non era un soldado en Jabalia. Era unha muller que sobreviviu ao intento de exterminio do pobo xudeu por parte da Alema\u00f1a nazi. Levaba consigo os s\u00edmbolos da s\u00faa identidade persoal e nacional. E foi insultada e expulsada por iso.<\/p>\n
Agora ben, esta muller vive nunha democracia. En Israel, o pobo vota. E o goberno que est\u00e1 a ser acusado de xenocidio ante a Corte Internacional de Xustiza \u00e9 un goberno electo, que se mant\u00e9n no poder grazas ao apoio dunha parte significativa da cidadan\u00eda. Un pobo que, maioritariamente que apoia a guerra ou a asume con indiferenza.<\/p>\n
Hai, xa que logo, unha responsabilidade impl\u00edcita que non pode ser ignorada. Non se trata de culpar a cada cidad\u00e1n individualmente, pero si de reco\u00f1ecer que a sociedade israel\u00ed, no seu conxunto, \u00e9 politicamente corresponsable do que o seu goberno fai no seu nome. A pasividade \u00e9 unha forma de consentimento. A normalizaci\u00f3n da guerra, a deshumanizaci\u00f3n do pobo palestino nos medios israel\u00eds, a ausencia dunha oposici\u00f3n masiva e efectiva que derrogue este goberno… todo iso forma parte da ecuaci\u00f3n.<\/p>\n
A propagaci\u00f3n da dor e a ausencia de empat\u00eda<\/p>\n
Un dos aspectos m\u00e1is perturbadores deste conflito \u00e9 a asimetr\u00eda na percepci\u00f3n do sufrimento. Mentres as imaxes de nenos mortos baixo os cascallos en Gaza dan a volta ao mundo, amplos sectores da sociedade israel\u00ed (e da di\u00e1spora xud\u00eda que apoia ao goberno) parecen inmunes a esa dor. A v\u00edtima palestina \u00e9 invisibilizada, xustificada ou, directamente, negada.<\/p>\n
Cando un pobo que se define a si mesmo como supervivente do maior horror da historia \u00e9 incapaz de conectar co horror que est\u00e1 a provocar noutro pobo, algo se rompeu para sempre. A memoria do Holocausto deixa de ser unha lecci\u00f3n universal (“nunca m\u00e1is a ningu\u00e9n”) para converterse nun privilexio identitario (“nunca m\u00e1is a n\u00f3s”). E nese movemento, a v\u00edtima de onte prep\u00e1rase para ser o verdugo de hoxe.<\/p>\n
O prezo de ser xudeu no mundo cando Israel mata en Gaza<\/p>\n
As pol\u00edticas do goberno israel\u00ed est\u00e1n a po\u00f1er en risco \u00e1s comunidades xud\u00edas da di\u00e1spora. En todo o mundo, persoas xud\u00edas que non te\u00f1en nada que ver coas decisi\u00f3ns de Netanyahu (ou que mesmo as rexeitan) est\u00e1n a ser sinaladas, atacadas ou acosadas. A cr\u00edtica lex\u00edtima ao sionismo e ao Estado de Israel conv\u00e9rtese, en moitos casos, nunha hostilidade cara aos xudeus como colectivo.<\/p>\n
Isto non xustifica o antisemitismo. Pero obriga a reflexionar sobre como as acci\u00f3ns dun Estado acaban contaminando a percepci\u00f3n de todo un pobo. E obriga tam\u00e9n a preguntarlle \u00e1 sociedade israel\u00ed: ata cando van permitir que o seu goberno os utilice como escudo humano pol\u00edtico? Ata cando van asumir que poden bombardear Gaza impunemente mentres esperan que o mundo distinga entre eles e o seu ex\u00e9rcito?<\/p>\n
O suceso do Reina Sof\u00eda \u00e9 un espello con varias imaxes:
\n– Reflicte a irresponsabilidade dun goberno (o israel\u00ed) que act\u00faa coma se as s\u00faas acci\u00f3ns non tivesen consecuencias para os xudeus de todo o mundo.
\n– Reflicte a dificultade de lembrar o Holocausto nun momento no que o Estado xudeu \u00e9 acusado de xenocidio.
\n– E reflicte, sobre todo, a responsabilidade impl\u00edcita dun pobo que mant\u00e9n no poder a xenocidas e que propaga polo mundo as atrocidades de Gaza sen amosar empat\u00eda polas v\u00edtimas.<\/p>\n
Se a muller do museo non deber\u00eda ter sido expulsada. tampouco deber\u00edan ser expulsadas persoas que portan outras simbolox\u00edas. E o seu sufrimento individual non pode ser usado como escudo para blindar ao seu goberno da cr\u00edtica nin para absolver \u00e1 sociedade que o sost\u00e9n da s\u00faa responsabilidade pol\u00edtica.<\/p>\n
Porque, ao final, a pregunta que queda no aire \u00e9 esta: se o pobo israel\u00ed non \u00e9 corresponsable do que o seu goberno fai en Gaza, por que o pobo palestino \u00e9 corresponsable do que Ham\u00e1s fixo o 7 de outubro? A asimetria moral ten nomes: racismo, xenofovia, etc. E mentres non sexamos capaces de aplicalo mesmo criterio a ambos os dous lados, seguiremos vendo escenas como a do Reina Sof\u00eda: unha supervivente do Holocausto expulsada dun museo mentres a insultan, e un pobo enteiro en Gaza enterrando os seus mortos baixo os cascallos.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Hai imaxes que simbolizan a desfeita moral do noso tempo. Unha delas \u00e9 a dunha muller de avanzada idade, sobrevivente do Holocausto, sendo expulsada do Museo Reina Sof\u00eda en Madrid mentres varias persoas a...<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1426,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1425","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"yoast_head":"\n