A proposta de Regulamento \u00d3mnibus Digital, publicada pola Comisi\u00f3n Europea en novembro de 2025, promete ser a gran simplificaci\u00f3n do marco de privacidade europeo. O seu obxectivo \u00e9 nobre: acabar coa “fatiga do consentimento” que sofren mill\u00f3ns de usuarios ante a avalancha de banners de cookies .<\/p>\n
Pero entre a letra fina da proposta (153 p\u00e1xinas) esc\u00f3ndense ocos legais, ambig\u00fcidades e excepci\u00f3ns que ameazan con baleirar de contido a reforma . Este artigo analiza os cinco buracos negros por onde o rastreo publicitario seguir\u00e1 col\u00e1ndose, a pesar da nova lei.<\/p>\n
O oco m\u00e1is flagrante est\u00e1 no artigo 88b(3)<\/strong> da proposta. Mentres que a norma xeral obriga a todos os sitios web a respectar os sinais autom\u00e1ticos de privacidade do navegador (o “non” global do usuario), os “prestadores de servizos de medios”<\/strong> quedan exentos .<\/p>\n O problema:<\/strong> A proposta non define con claridade quen entra nesta categor\u00eda nin como se aplica. Iacob Gammeltoft, director de pol\u00edticas de News Media Europe, advert\u00eda:<\/p>\n “Esixir\u00eda \u00e1s empresas de adtech decidir quen \u00e9 un prestador de servizos de medios segundo a Lei Europea de Liberdade de Medios… para asegurarse de que non est\u00e1n nunha zona vermella legal”<\/em> .<\/p><\/blockquote>\n Na pr\u00e1ctica, os intermediarios tecnol\u00f3xicos (redes publicitarias, SSPs, DSPs) enfrontaranse a un dilema: se interpretan a exenci\u00f3n de forma ampla e se equivocan, enfr\u00f3ntanse a multas millonarias. A resposta previsible ser\u00e1 a aversi\u00f3n ao risco: tratar a todos como suxeitos \u00e1 norma xeral, baleirando a exenci\u00f3n de contido. Ou peor: s\u00f3 as grandes corporacions medi\u00e1ticas con equipos legais poder\u00e1n beneficiarse, creando un campo de xogo desigual.<\/p>\n Como sinalaba un experto, “se os medios poden ignorar o sinal, non simplificamos – s\u00f3 escribimos a concesi\u00f3n ao lobby na lei”<\/em> .<\/p>\n A gran innovaci\u00f3n do \u00d3mnibus son os sinais automatizados de preferencia (artigo 88b). O usuario configura a s\u00faa elecci\u00f3n unha vez no navegador, e todos os sitios deben respectala .<\/p>\n Pero hai un problema t\u00e9cnico-xur\u00eddico de fondo: os sinais de navegador son excelentes para dicir “non”, pero incapaces de expresar un “si” legalmente v\u00e1lido baixo o RXPD<\/strong> .<\/p>\n Por que? Porque o consentimento baixo a lei europea debe ser:<\/p>\n Un sinal de navegador que diga “acepto publicidade” non pode, por dese\u00f1o, co\u00f1ecer cada script, SDK ou tracker que un sitio web concreto vai cargar nese momento . Como sinala Ronni K. Gothard Christiansen, enxe\u00f1eiro de privacidade:<\/p>\n “Os sinais de navegador son un excelente ‘non’ na UE. Non son un ‘si’ legal”<\/em> .<\/p><\/blockquote>\n A consecuencia:<\/strong> Os banners non van desaparecer. Van convivir cos sinais do navegador. O usuario dir\u00e1 “non” unha vez no navegador, pero cando queira dicir “si” a un sitio concreto (por exemplo, para apoiar un medio), ter\u00e1 que enfrentarse de novo ao banner tradicional con listas interminables de socios. A fatiga do consentimento red\u00facese, pero non desaparece .<\/p>\n O artigo 88a(3) introduce unha lista de excepci\u00f3ns nas que non se require consentimento para acceder ao equipo terminal do usuario . Son:<\/p>\n O problema:<\/strong> A definici\u00f3n \u00e9 tan vaga que se presta a interpretaci\u00f3ns maximalistas. Que \u00e9 “seguridade”? Pode unha empresa rastrexar cada movemento do usuario en nome da “prevenci\u00f3n da fraude”? Pode un terceiro provedor de seguridade basearse nesta excepci\u00f3n? Unha an\u00e1lise xur\u00eddica sinala que “non est\u00e1 claro como se interpretar\u00e1 esta disposici\u00f3n, especialmente en relaci\u00f3n con provedores de seguridade terceiros”<\/em> .<\/p>\n A excepci\u00f3n de medici\u00f3n de audiencia<\/strong> \u00e9 especialmente problem\u00e1tica. Perm\u00edtese sen consentimento sempre que sexa para “uso exclusivo interno”. Pero na pr\u00e1ctica, a medici\u00f3n de audiencia est\u00e1 frecuentemente externalizada a terceiros como Google Analytics ou Chartbeat. A proposta non aclara se eses servizos, a\u00ednda que sexan para “uso interno”, poden operar sen consentimento cando implican transferencia a terceiros .<\/p>\n O risco \u00e9 que estas excepci\u00f3ns se convertan no cabalo de Troia por onde entre o rastreo masivo baixo a escusa da “seguridade” ou a “mellora do servizo”.<\/p>\n O \u00d3mnibus traslada o poder de decidir sobre a privacidade dos sitios web aos navegadores e sistemas operativos . En teor\u00eda, \u00e9 un avance. En pr\u00e1ctica, concentra un poder descomunal en catro empresas: Google (Chrome, 60%+ do mercado), Apple (Safari), Microsoft (Edge) e Mozilla (Firefox)<\/strong> .<\/p>\n O problema \u00e9 triplo:<\/p>\n Thomas Lue Lytzen, director de Ekstra Bladet, resum\u00edao as\u00ed:<\/p>\n “Os requisitos de consentimento formalizados e o consentimento controlado polo navegador s\u00f3 limitan a\u00ednda m\u00e1is as opci\u00f3ns dos editores e entregan poder aos navegadores”<\/em> .<\/p><\/blockquote>\n A proposta establece que, cando un usuario rexeita, non se lle pode volver pedir consentimento para o mesmo fin durante un per\u00edodo m\u00ednimo de seis meses<\/strong> .<\/p>\n Iso significa que o “consentimento dunha vez” non \u00e9 realmente para sempre. \u00c9 para seis meses. Pasado ese prazo, o banner volver\u00e1 aparecer. A fatiga do consentimento non desaparece, esp\u00e1ciase .<\/p>\n Pero hai un problema m\u00e1is profundo: os datos hist\u00f3ricos<\/strong>. Que pasa cos datos que as empresas recopilaron durante anos baixo banners dese\u00f1ados para enganar, con bot\u00f3ns de rexeitar escondidos? A proposta non o aclara . Probablemente, as empresas poidan manter e usar eses datos hist\u00f3ricos. O cambio s\u00f3 afecta ao rastreo futuro.<\/p>\n Isto significa que anos de recollida de datos baixo pr\u00e1cticas cuestionables quedan convalidados de facto. O usuario pode evitar o rastreo futuro, pero o seu perfil xa constru\u00eddo segue en mans das empresas.<\/p>\n Un cambio sutil pero profundo introducido no RXPD \u00e9 a nova definici\u00f3n de datos persoais<\/strong>. A proposta incorpora a doutrina do TJUE que establece que, se a reidentificaci\u00f3n non \u00e9 razoablemente posible para quen trata os datos, estes deixan de considerarse datos persoais .<\/p>\n Isto abre a porta a que moitos datos utilizados para publicidade (hashes de correos, identificadores pseudonimizados, inferencias) sexan considerados “non persoais” e queden f\u00f3ra do \u00e1mbito de protecci\u00f3n do RXPD .<\/p>\n Organizaci\u00f3ns como Finance Watch alertan de que os “datos inferidos ou derivados” (predici\u00f3ns de estado de sa\u00fade, crenzas relixiosas, orientaci\u00f3n sexual) poder\u00e1n tratarse m\u00e1is amplamente baixo o r\u00e9xime de interese lex\u00edtimo, especialmente para adestrar modelos de IA .<\/p>\n O Digital Omnibus \u00e9 necesario. Aborda a fatiga do consentimento e simplifica un marco legal complexo e contraditorio. Os banners ser\u00e1n menos molestos e rexeitar ser\u00e1 (teoricamente) m\u00e1is doado .<\/p>\n Pero os problemas fundamentais permanecen:<\/p>\n A proposta non \u00e9 unha soluci\u00f3n a un problema de econom\u00eda pol\u00edtica. \u00c9 unha soluci\u00f3n a un problema de dese\u00f1o de interfaces. Mentres a arquitectura fundamental de internet permita o rastreo masivo e a publicidade comportamental sexa o modelo de negocio dominante, ningunha directiva, por ben intencionada que sexa, vai resolver o problema de fondo.<\/p>\n O Digital Omnibus \u00e9 o que podemos facer dentro do sistema actual. Pero non vai resolver a crise de privacidade. Vai simplemente facela m\u00e1is ordenada, m\u00e1is visible e, quizais, m\u00e1is tolerable. Pero os datos seguir\u00e1n flu\u00edndo. S\u00f3 cambiar\u00e1n as tubaxes.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" A proposta de Regulamento \u00d3mnibus Digital, publicada pola Comisi\u00f3n Europea en novembro de 2025, promete ser a gran simplificaci\u00f3n do marco de privacidade europeo. O seu obxectivo \u00e9 nobre: acabar coa “fatiga do consentimento”...<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1407,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1406","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"yoast_head":"\n2. O “Si” Imposible: Sinais de Navegador que s\u00f3 Saben Dicir Non<\/h2>\n
\n
3. Excepci\u00f3ns Vagas: O Cabalo de Troia da “Seguridade” e a “Medici\u00f3n de Audiencia”<\/h2>\n
\n
4. O Poder Concentrado nos Navegadores (Controlados polos Mesmos de Sempre)<\/h2>\n
\n
5. O Consentimento Capeado a Seis Meses (e os Datos Hist\u00f3ricos)<\/h2>\n
6. A Elasticidade do Concepto “Datos Personais”<\/h2>\n
Conclusi\u00f3n: Unha Lei que Move as Cadeas, pero non as Rompe<\/h2>\n
\n