![](\"https:\/\/galiza.hopto.org\/fiosdenovas\/wp-content\/uploads\/2026\/01\/duck-ai-image-2026-01-24-14-574865949419245692736.jpeg\")
David Draiman ergueuse como unha voz que canta as feridas para cicatrizalas. Con The Sound of Silence, case nos converteu en cregos dunha fe na resiliencia. Pero o home que nos convidaba \u00e1 curaci\u00f3n \u00e9 o mesmo que asina proxect\u00eds. E a\u00ed xorde a fenda: cando o s\u00edmbolo de unidade se converte en estandarte de guerra, a m\u00fasica xa non \u00e9 b\u00e1lsamo, sen\u00f3n bandeira.<\/p>\n
Unha espada de dous f\u00edos<\/strong> A responsabilidade do icono O prezo da incoherencia<\/strong> A elecci\u00f3n de cada cual David Draiman ergueuse como unha voz que canta as feridas para cicatrizalas. Con The Sound of Silence, case nos converteu en cregos dunha fe na resiliencia. Pero o home que nos convidaba \u00e1 curaci\u00f3n...<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-1250","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"yoast_head":"\n
Non \u00e9 novo que os artistas te\u00f1an opini\u00f3ns. Pero hai unha li\u00f1a, delgada e perigosa, entre a opci\u00f3n persoal e a glorificaci\u00f3n b\u00e9lica. Draiman cruzouna cun bol\u00edgrafo. Asinar unha bomba que, record\u00e9molo, non \u00eda dirixida contra un obxectivo concreto de Hamas sen\u00f3n que formaba parte dun bombardeo masivo sobre Gaza -tan pouco discriminatorio que segundo informes de medios israel\u00eds chegou a matar a varios dos propios presos israel\u00eds-, non \u00e9 un acto de “defensa persoal”. \u00c9 a celebraci\u00f3n dunha violencia real, indiscriminada e con v\u00edtimas civ\u00eds numerosas. \u00c9 unha iconograf\u00eda belicista que mata calquera himno de conciliaci\u00f3n. O home que nos ped\u00eda que non f\u00f3semos “immortais” parece agora crer en soluciones finais.<\/p>\n
A Draiman, como a calquera persoa, as\u00edstelle o dereito \u00e1 s\u00faa dor e \u00e1 s\u00faa lealdade. Pero el non \u00e9 calquera: \u00e9 un icono global. E cando un icono elixe celebrar a maquinaria de guerra est\u00e1 a enviar unha mensaxe tan potente como calquera dos seus estribillos: a violencia \u00e9 unha resposta lex\u00edtima. \u00c9 unha l\u00f3xica que desmente cada nota de “A Reason to Fight”.<\/p>\n
O custo desta disonancia \u00e9 real: p\u00fablicos divididos, concertos cancelados, un espazo que deber\u00eda ser de catarse convertido en campo de batalla cultural. A pregunta xa non \u00e9 se ten dereito a facelo, sen\u00f3n que custo ten para a s\u00faa arte. A m\u00fasica de Disturbed pode sobrevivir, pero a s\u00faa alma queda marcada. A lealdade non \u00e9 un cheque en branco para a inconsciencia.<\/p>\n
Quizais a verdadeira crise non \u00e9 de Draiman, sen\u00f3n nosa. Como p\u00fablico, debemos decidir se queremos seguir a un home que nos sinala o camino da curaci\u00f3n mentres sinala os obxectivos. A lealdade non deber\u00eda ser unha renda para a incoherencia. E a arte, cando se bautiza con sangue, perde a s\u00faa capacidade de salvar.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"