Non hai defensa moral posible que poida silenciar a historia que empurrou milleiros de palestinos a crer que a violencia era a \u00fanica sa\u00edda. Esa desesperaci\u00f3n non comezou coas armas de HAMAS; \u00e9 o resultado dunha cadea longa e cruel de pol\u00edticas de expulsi\u00f3n, ocupaci\u00f3n e humillaci\u00f3n que fixeron invivible a existencia palestina moito antes de 1987.<\/p>\n
Durante d\u00e9cadas, xeraci\u00f3ns enteiras viron como se lles roubaban terras, se demol\u00edan as s\u00faas vivendas, se instauraban asentamentos host\u00eds ao seu redor e se lles imped\u00eda o acceso a servizos b\u00e1sicos por bloqueos e puntos de control. A Nakba deixou feridas abertas; a ocupaci\u00f3n de 1967 institucionalizou a anormalidade; e a realidade coti\u00e1 consolidouse arredor de limitaci\u00f3ns, detenci\u00f3ns arbitrarias, expropiaci\u00f3ns e unha rutina de opresi\u00f3n permanente. Todo isto, insisto, antes da fundaci\u00f3n de HAMAS.<\/p>\n
Tampouco volver\u00e1n os milleiros de palestinos mortos antes da aparici\u00f3n de HAMAS. Moito antes de 1987, xa hab\u00eda nenos asasinados, aldeas arrasadas, civ\u00eds abatidos en campos de refuxiados e familias enteiras borradas do mapa. Os seus nomes non figuran nos titulares internacionais, pero est\u00e1n gravados na memoria das s\u00faas comunidades. As s\u00faas familias non os esquecer\u00e1n, e o mundo tampouco deber\u00eda facelo. Porque esas mortes tampouco foron “consecuencias inevitables”: foron parte dun sistema que decidiu que certas vidas val\u00edan menos. Non se pode pedir paz sen reco\u00f1ecer esa perda acumulada, sen dar nome a esa dor hist\u00f3rica que precede calquera ciclo de violencia recente.<\/p>\n
Isto non xustifica o ataque a civ\u00eds \u2014non hai bandeira que lexitime a matanza indiscriminada\u2014, pero tampouco se pode presentar esa violencia como causa orixinal do conflito. \u00c9 consecuencia, non xerme. A existencia de HAMAS nace dese fondo de sufrimento acumulado. Negar esta conexi\u00f3n \u00e9 negar a responsabilidade dos actores que durante d\u00e9cadas xestionaron a dominaci\u00f3n con man de ferro.<\/p>\n
Entregar as armas de HAMAS non devolver\u00e1 aos palestinos unha vida digna, porque esa vida xa lles fora arrebatada antes. As armas non son a orixe: son un s\u00edntoma. A s\u00faa desaparici\u00f3n non reconstruir\u00e1 casas demolidas, nin devolver\u00e1 terras espoliadas, nin permitir\u00e1 o regreso dos refuxiados, nin acabar\u00e1 cos bloqueos que deixan sen atenci\u00f3n m\u00e9dica a centos de persoas. A simple demanda de desarme, sen unha revisi\u00f3n profunda das causas estruturais da inxustiza, \u00e9 un placebo perigoso.<\/p>\n
C\u00f3mpre nomear o dano humano. Non s\u00f3 estat\u00edsticas ou resoluci\u00f3ns: falamos de familias enteiras que perderon todo, nenos que medraron entre ru\u00ednas, hospitais que colapsan por falta de subministraci\u00f3ns, aldeas illadas e persoas que viven cun medo permanente \u00e1s redadas nocturnas. Esa dor non se cura con consignas; esixe responsabilidade pol\u00edtica, cambios reais e un compromiso firme coa xustiza.<\/p>\n
A comunidade internacional non pode seguir limit\u00e1ndose a condenas formais ou a pedir desarme sen ofrecer garant\u00edas reais de reparaci\u00f3n. Calquera intento de paz debe conter compromisos concretos: devoluci\u00f3n ou compensaci\u00f3n de terras, retorno ou integraci\u00f3n digna dos refuxiados, levantamento de bloqueos, liberdade de movemento e mecanismos independentes de rendici\u00f3n de contas. Sen isto, a desaparici\u00f3n de HAMAS non alterar\u00e1 o fondo: os palestinos seguir\u00e1n atrapados nun sistema que lles nega a vida.<\/p>\n
Non se trata de lexitimar a violencia, sen\u00f3n de entender por que xorde, de quen a sementou e que pol\u00edticas a fixeron medrar. Rebaixar todo a \u201cactos de desesperaci\u00f3n\u201d sen nomear os responsables \u00e9 borrar a historia e perpetuar o ciclo.<\/p>\n
A paz non chegar\u00e1 con ret\u00f3rica baleira nin con cesi\u00f3ns unilaterais. S\u00f3 ser\u00e1 posible cando se reco\u00f1eza a humanidade do pobo palestino, se aborden as ra\u00edces da opresi\u00f3n e se asuma un compromiso serio coa reparaci\u00f3n, a seguridade e a dignidade \u2014para ambos pobos. Mentres iso non ocorra, os berros de desesperaci\u00f3n seguir\u00e1n escoit\u00e1ndose. E cada un ser\u00e1 un recordatorio de que a paz verdadeira non pode constru\u00edrse sobre o esquecemento das causas profundas.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Non hai defensa moral posible que poida silenciar a historia que empurrou milleiros de palestinos a crer que a violencia era a \u00fanica sa\u00edda. Esa desesperaci\u00f3n non comezou coas armas de HAMAS; \u00e9 o...<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[47],"class_list":["post-1138","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized","tag-palestina"],"yoast_head":"\n